Berichten

Spiegel

Fotocoaching; Van Astrid mocht ik een opdracht doen. Een foto opdracht waarbij ik mijn gevoel in beelden mocht uitdrukken met daarbij een woord of stukje tekst.

Meteen ging mijn hoofd plannen maken over hoe dit vorm te geven maar ik stapte even op de rem. Dit wilde ik niet regisseren maar het laten ontstaan. Tijdens wandelingen werd ik me ervan bewust dat ik eigenlijk niet zoveel om me heen keek. Ik keek meestal naar de grond. Ik werd een beetje gedwongen om eens goed te kijken naar alles om me heen en daar ontdekte ik zoveel moois waarin mijn gevoel van dat moment zat verstopt.
Ik keek als het ware in de spiegel. Durven zien. En dat is niet eens zo gemakkelijk.

Ik bepaalde vooraf niet hoe ik een foto ging maken. Ik liet het gebeuren. Probeerde mijn gevoel te laten spreken. Kies ik voor kleur? Of juist voor zwart wit?
Kies ik voor eenvoud? Of voor drukte? En zo ontstonden mijn foto’s.

Na een tijdje hebben Astrid en ik bij elkaar aan tafel gezeten en heeft Astrid, de foto’s in mijn portfolio, een voor een met mij besproken. Er was niets goed of fout want het was immers mijn gevoel. Ik kreeg tips en advies hoe ik sommige foto’s nog meer kracht kan geven en laten uitstralen.

Wat ik mag leren is om net iets meer uit mijn veilige haventje te komen en de ruimte mag pakken om mijn werk zichtbaar te maken. Dit is meteen een mooi nieuw doel waarmee ik graag aan de slag wil maar in mijn achterhoofd houdend dat ik nog steeds hou van de perfectie van de imperfectie.

Astrid, jouw opdracht heeft me doen beseffen dat ik om me heen mag kijken en dat daardoor een foto echt mijn foto word en niet zomaar een plaatje. Ook leerde ik dat er overal spiegels zijn. Spiegels die, als ik erin durf te kijken, zorgen voor een reflectie van mijn gevoel op dat moment.

Dank je wel Karin voor je mooie gastblog! Met plezier heb ik het gelezen en je “nieuw fotowerk” bekeken.

Gastblog van Karin Janssen, fotoopdracht, portfolio maken met tekst en woorden, coaching tijdens de fotoopdrachten en einddoel, portfolio foto’s gericht bespreken. Wil jij je fotowerk aanzienlijk verbeteren en grip op jouw fotostijl krijgen? Neem dan contact met me op. Bereikbaar op 06-43071819 of mail naar info@astridrooxfotografie.nl

De taal van het beeld

Een foto laat iets zien van een onderwerp en vertolkt een visie van de maker. Wat fotografeer je, en hoe? Wat maakt een foto tot een sprekend beeld? Hoe bepaal je je keuze? Ga je op je gevoel, het moment, je stemming, daar waar je bent inspireert je dat? Welke rol spelen onderwerp techniek en vormgeving daarin? Allerlei vragen die belangrijk zijn in jouw fotografie.

Eigen Fotowerk

In deze blog vertel ik je over mijn nieuwe inzichten. Ik denk dat deze lessen nog een stuk persoonlijker zijn dan de vorige blogs en tegelijkertijd ook interessant kunnen zijn voor jou. Ik heb het roer in mijn fotografie best wel omgegooid. Eerst fotografeerde ik letterlijk alles. Dat heeft me ver gebracht en heel veel werk. Vaak ook teveel werk waardoor je op de automatische piloot gaat en dat komt je creativiteit niet ten goede. Maar ja, zo leren we allemaal, elke dag weer.

Eigen Fotowerk, chaos.

-je bent nooit uitgeleerd. Soms vergeet je dat wel eens als je op de automatische piloot staat. Maar ook omdat het makkelijk is en comfortabel. Maar er is altijd wel een nieuwe invalshoek, een nieuwe blik. Ik weet lang niet alles over fotografie en zal dat in mijn leven ook nooit allemaal te weten komen. Aan de ene kant jammer en aan de andere kant is er altijd ruimte voor verbetering.

Eigen Fotowerk

-in de loop van de tijd veranderd je smaak en stijl en dat is ok. Zo fotografeert een hele goede vriendin van mij nooit mensen op de foto. Ze haatte het en gaf daar ook altijd op af. Terwijl ik altijd in mijn workshops en cursussen die ik geef vertel, juist mensen voegen vaak iets toe aan een foto. En plots zie ik haar foto’s maken met mensen erop. Ineens ziet ze het en laat ze groei toe..al duurde het vier jaar… maar ala ze doet het toch maar. Dit kan ze zeker waarderen dit stukje over haar ding en ik hoor haar al grinniken. Uit haar comfortzone en ineens heel wat anders fotograferen. Heel knap en je groeit!

Eigen Fotowerk

-je hebt lol in je fotowerk omdat je er blij van wordt, niet om de roem, de likes of het geld. Het allerbelangrijkste, er blij van worden dat vind ik in de fotografie. Het is een soort van levensstijl. Doe dat waar je blij van wordt. Dat zie je terug in mijn fotografie. Ik leg mijn gevoel, emotie in mijn foto’s. Dat ben ik. Doe jij dat ook?

Eigen Fotowerk, de stoep.

Fotouitdaging; maak een foto nadat je mijn blog hebt gelezen en wat mijn blog oproept bij jou. Probeer dat eens vast te leggen. Zonder tekst ..alleen beeldtaal en zet je foto onder mijn blog. Reageer op de foto’s van anderen wat het bij jou oproept.

Ju uroj nje te diele te mbare = in het Albanees..Een mooie zondag wens ik jou, 🤩 Astrid.

Klaproos

Eigen Fotowerk, klaproos tussen het beton. Viaduct het Brook in Tegelen

De bermen en velden staan dit jaar vol met prachtige rode klaprozen. De zaadjes van deze mooie bloemen kunnen na honderd jaar nog uitkomen en dit jaar is het bingo! Het resultaat: vuurrode bermen. Het zijn ‘Franse toestanden’, die klaprozen die dit jaar overal groeien als kool. En die Franse warmte van de afgelopen zomers heeft daar dan ook alles mee te maken. Daardoor stierven andere kleine plantjes af en kwam er ruimte voor het klaprozenzaad om zich te ontkiemen.

Eigen Fotowerk

Stukje geschiedenis wat er is geschreven over de klaproos. De remembrance poppy (Herdenkingsklaproos) is het symbool dat in de angelsaksische wereld wordt gebruikt als een eerbewijs aan gevallenen in – aanvankelijk alleen – de Eerste Wereldoorlog, maar sindsdien aan alle andere gewapende conflicten waarin leden van het Brits gemenebest stierven.https://c0.pubmine.com/sf/0.0.3/html/safeframe.htmlREPORT THIS ADPRIVACY SETTINGS

Het symbool, de zogenoemde grote klaproos (papaver rhoeas), gaat terug tot het gedicht In Flanders Fields van de Canadese artsmilitair en dichter John McCrae, waarin de bloeiende klaprozen (In Flanders fields the poppies blow) in contrast worden gesteld met de talloze grafstenen waartussen deze onschuldige bloemen bloeien.

Moina Michael

Het idee om de klaproos symbool te maken voor de slachtoffers van de Grote Oorlog, ontstond in de Verenigde Staten, waar hoogleraardichteres en humaniste Moina Michael het gedicht We Shall Keep the Faith schreef, waarin de klaproos evenzeer als in het gedicht van McCrae een rol speelt, maar dan niet als stille, en schone getuige van dood en vernietiging, maar als teken van hoop voor de toekomst.

Aan klaprooszaad is er in de Nederlandse bodem geen enkel gebrek, één klaproos kan 10.000 zaadjes produceren. Het geslacht Papaver kent wereldwijd ongeveer zestig soorten. De papaver die in Nederland groeit, komt vooral voor op droge zanderige grond die kort geleden omgewoeld is, zoals op spoordijken of op opgespoten zandvlaktes. De zaden van de klaproos behouden onder de grond erg lang hun kiemkracht en ontkiemen als ze, soms na jaren, weer aan de oppervlakte komen. De klaproos is dan ook een echte pioniersplant. Klaproos heeft geen nectarklieren, maar levert hoogwaardig stuifmeel voor bijvoorbeeld honingbijen.

In de icongrafie is de klaproos het attribut van Hypnos, de Griekse god van de slaap.

Hypnos

Hypnos is een figuur uit de Griekse mythologie. Hij is de personificatie van de slaap. Zoon van Nyx(de Nacht), tweelingbroer van Thanatos (de Dood) en echtgenoot van Pasithea. Hij en zijn broer leefden in de Onderwereld.

Zijn zonen waren de bekende Oneiroi, die alle zaken voorstelden die in dromen kunnen voorkomen. De Oneiroi bestonden hoofdzakelijk uit: MorpheusPhobetor en Phantasos.

Hypnos schonk Endymion de kracht om met zijn ogen open te slapen, zodat hij zijn geliefde, de maangodin Selene, altijd zou kunnen aanschouwen.

Homerus stelt hem in de Ilias voor als een godheid die op vraag van Hera Zeus in een diepe slaap doet verzinken, zodat Hera en Thanatos het lijk van de gevallen held Sarpedon naar zijn vaderland Syrië kunnen overbrengen.

In de beeldende kunst wordt Hypnos vaak afgebeeld als een naakte jongeman, wiens vleugels aan zijn slaap (aan het hoofd) zijn vastgehecht, of als een bebaarde man met vleugels aan zijn schouders. Zijn attributen zijn een papaver die hij in zijn haar draagt en een kleine drinkhoorn in zijn hand.[1] Samen met zijn tweelingbroer Thanatos, kwam hij vaak voor op Attische vazen, zogenaamde Lekythen.

In Nederland zijn het vooral op plekken waar de grond is omgewoeld, zoals bij een dijkverzwaring, waar de klaproos zich als eerste laat zien. Door de warme zomers en het natte voorjaar denkt het klaprooszaad nu ook in een niet omgespitte berm dat het de hoogste tijd is om te ontkiemen, weet Graafland. ,,De hele bodem komt na droogte en regen in beweging, de aarde zet uit, het gaat werken en het zaad laat zich nu een beetje ‘uitbraken’, naar boven.’’

Eigen Fotowerk

Explosie

Imkers knijpen ook in hun handjes terwijl ze naar de klaprozenexplosie kijken. Neem de Woerdense imker Chris van Iersel. ,,Het stuifmeel van klaprozen komt ook in de honing terecht’’, weet Van Iersel. Toch zal het de smaak van de honing dit jaar niet beïnvloeden. ,,Bijen brengen zoveel verschillende soorten stuifmeel en nectar naar hun honingraat dat je die klaproos niet terughaalt uit de melange.’’

Eigen Fotowerk

De zaden van de klaproos worden vaak gebruikt in bepaalde (voornamelijk zoete) gerechten zoals de traditionele Poolse Makowieccake. Het zaad van de slaapbol wordt onder de naam maanzaad op broodjes gebruikt. Het sap van de klaproos werd vroeger gebruikt om Edammer kaas mee te kleuren.

Makowiec cake

Enfin, veel is er te ontdekken over de mooie, fragiele en eenvoudige klaproos. De klaproos als symbool, heksenkruid maar ook het maanzaad om op broodjes in cake te verwerken. Erg leuk om allemaal te ontdekken. En dan ook nog de vele foto’s die je voorbij ziet komen van de klaprozen. Bij velen favoriet en dat is niet voor niets. Een ode aan de klaproos en het plezier om naar een enkele klaproos maar ook een veld vol te kijken breng mij naar, ‘hogere papaver sferen’! Fijne zondag!

Stedelijke landschapsfotografie

Stedelijke landschapsfotografie waar we in de cursus smartphonefotografie voor experts nu mee bezig zijn bracht me op het idee om er een blog over te maken. Het is een heel tof en breed onderwerp. Als je er eenmaal mee bezig bent en je er meer in verdiept ga je een stedelijk gebied anders bekijken. Het wordt steeds interessanter. Er zijn diverse genres stedelijke landschapsfotografie onder te verdelen in bijvoorbeeld, cultuurlandschap, overgangslandschap, stadslandschap en nog meerdere genres.

Landschapsfotografie is een vorm van natuurfotografie waarbij het in beeld brengen van het landschap centraal staat. Dat zegt Wikipedia over dit genre. Uit de eerste eeuw na Chr. stamt een fresco in het badhuis van Trajanus te Rome dat een stad weergeeft in vogelvluchtperspectief. In de middeleeuwen verschijnt het stadsgezicht als achtergrond voor Bijbelse taferelen en portretten. Van de 16e tot en met de 18e eeuw werden talrijke kopergravures en etsen vervaardigd van steden. De functie van deze prenten was een plattegrondachtig overzicht te bieden. Halverwege de 17e eeuw ontstond het stadsgezicht als zelfstandig genre in de schilderkunst. Een bekend stadsgezicht is Gezicht op Delft van Johannes Vermeer.

Stedelijk (cultuur)landschap gezicht op Delft. Johannes Vermeer.
Frankrijk, 1826: Niépce neemt met een omgebouwde camera obscura een foto van het
uitzicht vanuit zijn raam: de oudste die we kennen.
© JOSEPH-NICÉPHORE NiÉPCE

De mens maakt slechts zelden deel uit van het gefotografeerde tafereel. Omdat in bijvoorbeeld Westeuropa het landschap door de mens ingrijpend is veranderd, gaat het in die streken vaak om een cultuurlandschap waarbij elementen worden getoond (gebouwen, bruggen enzovoorts) die niet tot de natuur behoren.

Eigen Fotowerk, dijk in Venlo.
IJsland eigen Fotowerk.

Een verwant genre dat echter niet meer tot de natuurfotografie wordt gerekend, is cityscape, het fotograferen van door de mens gemaakte constructies in open ruimtes. Ook wel stedelijke landschapsfotografie genoemd.

Eigen Fotowerk, wijk in de binnenstad in Venlo.

Stedelijk cultuurlandschap zijn de foto’s die je hierboven ziet. Een stedelijk cultuurlandschap is een landschap dat door de mens is aangelegd. Meestal zijn dit steden, gemeenten of dorpen. Zo’n landschap is dus niet uit zichzelf ontstaan. In het stedelijk gebied is het oorspronkelijke landschap vrijwel geheel vervangen door bebouwing, wegen en aangelegd groen en water. In de steden in laag Nederland is ook de bodem veranderd: de oorspronkelijke klei- of veenbodem is veelal met een laag zand bedekt. Mooi om het stedelijk gebied eens goed te bekijken als je ergens bent. Kijk met andere ogen! Fijne zondag gewenst en ik lees graag je reactie op mijn blog.

Gastfotograaf: Edward Burtynsky

Ik ben groot fan van het werk van Edward Burtynsky. Edward is geboren in 1955 en is een Canadese fotograaf en beeldend kunstenaar die internationale erkenning heeft gekregen voor zijn grootformaat foto’s van industriële landschappen. Zijn werk is aangekocht door meer dan 50 grote musea, waaronder het Guggenheim Museum en het Museum of Modern Art in New York, de National Gallery of Canada en de Bibliothèque nationale in Parijs.

Edward Burtynski

Burtynsky werd geboren in St. CatharinesOntario. Zijn ouders waren in 1951 vanuit Oekraïne naar Canada geïmmigreerd, waar zijn vader fabrieksarbeider werd bij General Motors. Toen Burtynsky elf jaar was, kocht zijn vader een tweedehands doka, inclusief camera’s en handleidingen. Samen met zijn vader leerde hij zwart-witafdrukken maken en met zijn oudere zus maakte hij in de vroege jaren 70 tegen betaling portretfoto’s bij het plaatselijke Oekraïense centrum.

Burtynsky is bekend om zijn foto’s (veelal in vogelvluchtperspectief) van landschappen die ingrijpend veranderd zijn door menselijke activiteit. De foto’s worden meestal afgedrukt (tegenwoordig geprint) op een formaat van ± 125 x 150 cm.[2] Hij werkt thematisch en fotografeert na uitvoerig researchwerk en soms langdurige bemoeienissen voor het verkrijgen van toestemming, wereldwijd locaties die met zijn thema’s te maken hebben.

Hij is geïnteresseerd in landschappen die gevormd, of beter vervormd en niet zelden misvormd zijn door de naar vooruitgang strevende en nijvere mens: mijnen, steengroeven, fabrieken, kantoorcomplexen, stuwdammen en andere grootschalige menselijke werken. Mooi om dit ook eens in je eigen omgeving te bekijken en misschien zelfs vast te leggen in je fotowerk.

Edward Burtynsky

Indrukwekkend ook is het bezoek aan de controversiële Drieklovendam (Three Gorges Dam). Omdat de dam de grillige Yangtze-Kiang-rivier moet controleren tegen overstromingsgevaar en grote delen van Zuid-China zal voorzien van schone energie lijkt de aanleg meer dan gerechtvaardigd. De keerzijde van dit megalomane plan evenwel is dat hele miljoenensteden en hun inwoners moesten wijken en de schade die de bouw aan het milieu aanricht nu al niet meer te overzien is.

Edward Burtynsky

In Bangladesh waar arme sloebers onder schrijnende omstandigheden met blote handen gedumpte tankers te lijf gaan op zoek naar ijzer, staal en koper. De scheepssloperij is voor Burtynsky overigens geen onbekend onderwerp; al eerder maakte hij de fotoserie Shipbreaking over de demontage van afgedankte vrachtschepen die als surrealistische, maar gifspuitende objecten op het strand liggen.

Edward aan het werk op lokatie.

Veel leesplezier en fijne pinksterdagen! Laat je me weten wat je van mijn blog vindt? Lees graag je reactie. Liefs, Astrid.

In de wolken


Wolken, ik ben er fan van. Wolken zijn fascinerend. Wolken heb je in heel wat verschillende groottes, vormen en structuren. Het komt er dus op aan om een wolkenpartij te kiezen die op een of andere manier visueel interessant is. Wolken gebruiken in je fotografie is heel leuk en ik zoek er regelmatig naar. Zo ook afgelopen week, was ik in een klein dorp even ging snel een boodschap halen. Ik zag een trap en een mooie lucht. De foto is niet even snel gemaakt, wat heen en weer lopen, de juiste compositie bepalen en het standpunt. Ga ik de foto maken in kleur of zwart-wit? Dit is telkens weer een afweging. Ik neig vaak naar zwart wit met wolken omdat ik de wolken dan mooier vindt uitkomen tegen de lucht. Het contrast is dan vaak sterker en meer mijn ding. Onderstaande foto heb ik later thuis bewerkt met een filter.

Eigen Fotowerk.


Wolkenfoto’s hoef je helemaal niet op zonnige dagen te nemen. Integendeel: als er storm volgens de weerberichten komt kunnen de kleuren en de vormen van wolken juist veel interessanter zijn. Zo ook bij zonsopgang en zonsondergang, deze vormen mooie gelegenheden om wolkenfoto’s te nemen.

Weerspiegelingen van de wolken ook altijd mooi. Eigen Fotowerk.
Mooi gedicht van Jozef Deleu, Vlaams dichter en prozaschrijver.

Vaak als ik een blog aan het maken ben dan hang ik overal rond op internet. Ik dwaal wat rond en kan me daar helemaal in verdiepen Zo kom ik regelmatig bij allerlei quotes uit die me nieuwsgierig maken. Quotes zijn leuk. Ken je, omdenken? Kijk eens op internet. Wie heeft deze quotes gemaakt en dan ga ik zoeken en lezen. Zo kwam ik bij de Vlaamse dichter en prozaschrijver, Jozef Deleu. Zowel in zijn poëzie als in zijn proza ziet hij de mens continu geprangd tussen heden, verleden en toekomst. Het besef van de tijdelijkheid van alle leven verleent aan zijn werk een sterk melancholisch karakter. Het korte gedichtje wat ik van hem las raakte me en heeft alles met mijn passie, fotografie te maken. Licht, land, ruimte, schaduw, vorm, kijken en zien. Vandaar dat ik het graag met jullie wil delen. Lees het nog eens rustig door en laat het indalen.

Eigen Fotowerk.

Mijn ervaring heeft me geleerd dat alles wat boven ons hoofd gebeurt zo bepalend is voor het eindresultaat van onze foto, dat kennis hierover essentieel is. Mooi licht en mooie luchten vastleggen hoeft geen kwestie van geluk te zijn. Laten we in dit artikel eens kijken wat je allemaal kunt doen om jouw kans op het vastleggen van spectaculaire luchten zo groot mogelijk te maken.https://c0.pubmine.com/sf/0.0.3/html/safeframe.htmlREPORT THIS ADPRIVACY SETTINGS

Laten we beginnen met het meest belangrijke. Jou kennis van het weer is cruciaal voor een mooie foto. Het weer met zekerheid voorspellen kan niet, maar toch zijn de voorspellingen op korte termijn aardig goed. In Nederland hebben we twee windrichtingen die vanuit zee onze kant opkomen (noord en west) en twee windrichtingen die boven land onze kant opkomen (oost en zuid). Combineer dat met een hoge- of lagedrukgebied en het seizoen en je kunt redelijk goed voorspellen wat er gaat gebeuren.

Een Halo, deze was afgelopen week te zien toen ik in mijn tuin aan een heerlijke lunch zat. Ik keek even naar boven en vergat gewoon te eten en maakte deze foto. Eigen Fotowerk.

Zo is de kans op een avondrode lucht aanzienlijk kleiner bij lage bewolking dan bij hoge sluierbewolking. Als je weet hoe avondrood in de lucht ontstaat is dat ook logisch. Verdiep je dus in dit soort onderwerpen. Heb je garanties? Nee, gelukkig niet. Maar het zijn wel handige ‘richtlijnen’ die jou helpen je fotomoment goed te timen.

Zonsondergang bij de stuw in Belfeld. Eigen Fotowerk.

Ook door ervaring bouw je natuurlijk kennis op. Kijk vaak omhoog en probeer in te schatten wat er gaat gebeuren met het weer. Maar kijk ook naar je eigen mooiste weerfoto’s. Wat gebeurde er toen met het weer? Hoe bewuster je er mee bezig bent, hoe gemakkelijker het wordt. Fijne zondag en ik lees graag jou reactie over mijn blog. Liefs, Astrid.

Minimalisme

Uitspraak van, Graaf Lev (Leo) Nikolajevitsj Tolstoj. Hij was een Russisch schrijver, filosoof en politiek denker die voornamelijk romans en korte verhalen schreef. Hij is vooral bekend van zijn realistische romans Oorlog en vrede en Anna Karenina, die worden beschouwd als twee van de beste boeken uit de wereldliteratuur.

Minimalisme is de kunst van minder. Als levensfilosofie richten minimalisten zich op een paar essentiële elementen van het leven en werpen ze onnodige dingen opzij. In mijn blog van vandaag laat ik jullie een aantal foto’s van minimalistische fotografie zien.

Strand in Florida met een aangespoeld blad. Eigen Fotowerk.

Kijk waar de focus ligt, dat is één klein element in de foto en de rest van de compositie is helemaal rommelvrij. Je zult verrast zijn hoe krachtig deze afbeeldingen kunnen zijn! Ga er ook zelf eens mee experimenteren.

Eigen Fotowerk. Vleugel van een hoornaar.
Winkelpui in Groningen. Eigen Fotowerk

Twee overtuigende redenen om het eens te proberen. Het trekt de aandacht van de kijker – Als je een klein deel van een afbeelding wilt benadrukken, is dit een fantastische manier om het te doen. Hoewel een zeer ondiepe scherptediepte goed kan werken, is er geen vervanging voor het elimineren van elke andere afleiding van het frame. Het is meer een uitdaging – Iedereen kan een camera pakken en wegklikken. Het naderen van een scène met de bedoeling om een minimalistische foto te maken, is veel moeilijker. Het vereist de juiste locatie, extra planning en – vaak – perfecte timing om ervoor te zorgen dat uw brandpunt precies goed is gepositioneerd. Het is een uitdaging voor zelfs de meest ervaren fotograaf!

Alles foto’s zijn eigen Fotowerk.

Ga er ook eens mee experimenteren en je zult zien dat je foto veel meer aandacht trekt omdat deze meer opvalt. Ik zie graag jullie fotoresultaat op Facebook onder mijn blog! Een fijne minimalistische zondag gewenst 🔆 liefs, Astrid.

Liefdesinscripties

De liefde gekerfd in bomen. Tijdens een wandeling in een bos met diverse oude beuken zag ik dat er op meerdere plekken in de bomen was gekerfd. Mijn nieuwsgierigheid werd geprikkeld. Waarom kerven mensen iets in de bast van de boom? Vaak zag ik hartjes en letters. Maar ook volledige namen, jaartallen of een zin.

Boomkerven is het aanbrengen van letters, teksten, tekens, jaartallen of tekeningen in de schors van een boom. Er zijn zelfs boomkerven van rond 1840 gevonden. Google maar eens op boomkerven. Hartjes, bij velen favoriet, in bomen snijden, als teken van blijvende liefde. De liefde die alsmaar groter wordt naarmate de boom groeit en de tijd vordert..

Ingekerfde boom in natuurgebied, het Jaomerdal in Venlo. Eigen Fotowerk.

Boomkerven komt overal voor maar de culturele betekenis verschilt per plaats. Een bekende variant zijn de zogenaamde arborglyphs, boomkervingen in een populierensoort die door schaapherders van Ierse en Baskische afkomst in landelijke gebieden van de staat Oregon gemaakt zijn, en die tot 200 jaar oud zijn. Maar ook op de Chatham islands bij New Zeeland, zie hieronder zijn ze gevonden.

Oorspronkelijk ging men ervan uit dat de Moriori van Melanesische afkomst waren, en niet Polynesisch zoals de Maori’s van Nieuw-Zeeland. Sinds 1894 wordt de oorsprong van de Moriori wetenschappelijk onderzocht. Google er maar eens op.

De oudste voorbeelden van het fenomeen kerven of graffiti stammen al uit 40.000 voor Christus, toen de eerste holbewoners begonnen met het achterlaten van rotstekeningen in grotten. In tegenstelling tot de latere graffiti werden deze tekeningen echter niet beschouwd als vandalisme, maar als kunst. Het oudst bekende voorbeeld van graffiti dat iets minder artistiek bedoeld was, is terug te vinden in de oude Griekse stad Ephesus. Daar bekladde iemand een muur met afbeeldingen van een hartje, een kruis, een linkervoet, een vrouw en een getal. Vermoedelijk betrof het hier een advertentie voor een bordeel, waarbij de boodschap vertaald kan worden als ‘ga links op het kruispunt en je vindt een plek waar je liefde kan kopen’. Tenslotte nog een paar grappige ‘liefdesinscripties’.

Let er eens op als je in het bos of een park bent bent. Zie je wat moois of bijzonders ingekerfd in een boom, leg het vast op foto en deel het onder mijn blogbericht op Facebook.

Fijne zondag! Liefs, Astrid.

Structurele kleuren

In het dierenrijk vind je de prachtigste, knallende kleuren. Van de felrode kop van de geelvleugel-ara tot de schitterend blauwe vleugels van de morpho-vlinder. Onderzoekers tonen nu aan dat het intense rood en geel in de natuur geproduceerd wordt door pigment, maar dat het diepe blauw het resultaat is van de structuur van het oppervlak.

Bij een structurele kleur is de selectieve weerkaatsing van bepaalde golflengten van licht te danken aan de structuur van de oppervlakte van een materiaal. Het is een methode om licht te manipuleren. Structurele kleuren komen veelvuldig voor in de natuur, zoals bij de pauw en het geslacht van Morpho-vlinders. Het is ontstaan zo’n 500 miljoen jaar geleden. Gedurende eeuwen hebben wetenschappers deze kleuren bestudeerd en proberen na te bootsen.

Blauwe morpho-vlinder. Bron: Derkarts, via Wikimedia Commons

Onderzoekers van de University of Cambridge, in Engeland, berekenden nauwkeurig welke kleuren kunnen ontstaan op oppervlakken met verschillende structuren. Ze keken hierbij enkel naar intense kleuren die vanuit elke hoek zichtbaar zijn. Dit is bijvoorbeeld het geval bij de diepblauwe vleugels van de morpho-vlinder. Of je nu vanaf de zijkant of van boven ernaar kijkt, het blauw is altijd even intens.
Uit hun berekeningen bleken dat oppervlaktestructuren alleen een beetje groen, blauw en voor mensen onzichtbaar uv-licht op kunnen leveren. Rood en geel kunnen onmogelijk zo ontstaan. Die kun je alleen maken door pigment toe te voegen.

Pigment en structurele kleur
Verschillende kleuren zijn verschillende golflengtes licht. Blauw licht heeft bijvoorbeeld een korte golflengte. En een rood oppervlak weerkaatst enkel het rode licht, met een relatief lange golflengte. Bij rood pigment absorberen de pigmentmoleculen alle kleuren licht, behalve rood.

Eigen Fotowerk. abstractie

Structurele kleur ontstaat door de manier waarop licht weerkaatst op een pigmentloos oppervlak, ten gevolge van een structuur ter grootte van enkele miljoensten van een millimeter. Die minuscule structuur zorgt ervoor dat licht met een korte golflengte anders weerkaatst dan licht met een lange golflengte. Hierdoor doven sommige golflengtes licht uit, terwijl andere versterken. Dat kan diepe, intense kleuren opleveren. De structurele kleur diepblauw ontstaat bijvoorbeeld doordat het gereflecteerde blauwe licht versterkt raakt, terwijl de andere kleuren uitdoven.

Oliedruppels in water. Eigen Fotowerk.

De voornaamste functie van pigmenten in planten is de fotosynthese, die groen pigment gebruikt, genaamd chlorofyl, samen met andere rode en gele pigmenten die planten helpen om zo veel mogelijk licht te vangen. Zo, nu weet je ineens veel meer over kleur en waarom sommigen kleuren zo enorm intens zijn waardoor ze soms van je foto knallen. En soms overbelichting veroorzaakt. Is dat het geval dan temper je kleur een beetje en dan ziet het gelijk mooier uit in je foto.

Voorjaar! Eigen Fotowerk.

Een kleurrijke dag gewenst! Liefs, Astrid.

Structuur

Het fotograferen van structuren en abstracte onderwerpen kun je altijd en in ieder seizoen van het jaar doen. Vaak vind je de leukste dingen gewoon in je eigen tuin of directe omgeving. Het dwingt je ook tot beter observeren! En da’s niet onbelangrijk. Want hoe meer jij een detail en de structuur daarvan ziet, hoe beter je foto gaat worden.

Het fotograferen van structuren en abstracte onderwerpen vraagt echter wel van ons dat we het onderwerp goed bestuderen voordat we een foto maken. Let dus op vormen, lijnen en kleur. Vaak ben je bezig met het gehele plaatje in een foto. Nu leg je juist de aandacht op een klein stukje onderwerp en verwerkt dat in je foto. En dus moet je heel goed op je compositie letten om je foto samen te stellen.

Bij abstracte fotografie laten we alle niet essentiële informatie of aspecten uit het onderwerp weg, juist om de fundamentele structuur in het onderwerp zichtbaar te maken. We doen dit door iets heel kleins juist groot af te beelden of een kleiner deel uit een groter geheel te selecteren.

Stuifduinen in Well bij het Reindersmeer. Aanrader om in het gebied een mooie wandeling te maken. Eigen Fotowerk.

Het fotograferen van structuren en abstracte onderwerpen vraagt echter wel van ons dat we het onderwerp goed bestuderen voordat we een foto maken. Let dus op vormen, lijnen en kleur. Vaak ben je bezig met het gehele plaatje in een foto. Nu leg je juist de aandacht op een klein stukje onderwerp en verwerkt dat in je foto. En dus moet je heel goed op je compositie letten om je foto samen te stellen.

De details van de borstels in de auto wasstraat. De foto heb ik genomen via het glazen dak toen de shampoo en de borstels aan het werk waren. Fascinerend leuk al die bewegingen te zien. Eigen Fotowerk.

Bij abstracte fotografie laten we alle niet essentiële informatie of aspecten uit het onderwerp weg, juist om de fundamentele structuur in het onderwerp zichtbaar te maken. We doen dit door iets heel kleins juist groot af te beelden of een kleiner deel uit een groter geheel te selecteren.

Bij het fotograferen van structuren is het belangrijk om te kijken op welke manier elementen in het onderwerp met elkaar samenhangen. De structuur wordt dus bepaald door het verband tussen alle elementen onderling. De structuur kan op allerlei manieren bepaald worden, door vorm, kleur, lijnen en vlakken, licht en schaduw of het ritme van de elementen in je onderwerp.

Zoals deze dode boom. Ik zag vrouwelijke zachte en ronde vormen in combinatie met allerlei natuurlijke kleuren. De structuur hoe het hout van de dode boom is gedraaid vond ik fascinerend. Eigen Fotowerk.

Vrijwel iedere camera of smartphone is geschikt voor het fotograferen van abstracte onderwerpen en structuren. Gebruik je een compact-camera, kijk dan eens naar de macrofunctie. Smartphonefotografie en structuren gaan ook heel goed samen. Smartphone’s van nu hebben ook al vaak een macroknop. Let er wel op dat je niet te dichtbij gaat zodat het wazig gaat worden. Kijken, kijken en nog eens kijken en je ziet vaak de mooiste abstracte vormen en structuren.

Fijne zondag! Liefs, Astrid.